Extra glans


Woensdag 5 juni, start van Expeditieweek twee. Iedereen ging uitgerust en met veel zin weer aan de slag. De castleden maakten zich klaar voor de nieuwe series voorstellingen. De vrijwilligers kenden inmiddels hun taken en elkaar en als een goed geoliede machine begon de Expeditie aan haar tweede helft. En wat was het prachtig weer! Kwam het publiek de eerste week warm ingepakt, nu konden we het grootste deel van de avond zonder jas. Voor de spelers, dansers en musici op de buitenlocaties een verademing. Door het zonnige weer kregen sommige locaties ook een andere sfeer. De kas speelde bij natuurlijk licht, de silo was fantastisch uitgelicht door de ondergaande zon, het Wallepad kreeg extra glans door het mooie avondlicht en zingende merels en ook de wandeling over de dijk werd extra mooi.
En de voorstellingen werden sterker en sterker. Alles liep op rolletjes. Al was er even een vervelend minpuntje toen er op het Wallepad tijdens een voorstelling op onverklaarbare wijze twee lampen verdwenen. Maar daar liet de cast zich de pret niet door bederven. Bij de silo was op een avond een chauffeur van Rijnvallei niet helemaal bij de les en reed tijdens een voorstelling met zijn grote wagen dwars tussen het orkest en publiek door. Locatietheater bij uitstek!
De tweede Expeditiehelft vloog om. Het publiek was onverminderd enthousiast, genoot van de voorstellingen, de verrassende locaties en van het reizen met de schoolbussen. De Cerescast had als laatste z’n vrije avond op zaterdag en zij hadden hun laatste voorstellingen dus al vrijdagavond.
“Toch ineens heel raar”, vonden ze, “van tevoren denk je: 49 voorstellingen, dat is wel veel. Maar het vloog voorbij”.
En zo was daar ineens voor iedereen die laatste avond. Op diverse locaties werd de allerlaatste voorstelling gevierd, met hier een daar geintjes tijdens de laatste voorstelling en veel gejuich en applaus en soms bloemen na afloop. En iedereen haastte zich daarna naar de kerk. Waar Albert iedereen verzocht in de kerkbanken plaats te nemen. In een uitgebreide speech keek hij terug op een zeer succesvolle Expeditie Wageningen en bedankte alle spelers, dansers, musici en vrijwilligers die met elkaar zo’n mooie productie mogelijk maakten. Veel gejuich en applaus vanuit de kerkbanken. Marieke Griffioen -waarmee alles begon- blikte terug op de eerste ontmoetingen, hoe totaal verschillende groepen bij elkaar werden gezet, uitgedaagd om uit hun comfortzone te komen en hun grenzen te verkennen. Met een fantastisch resultaat en misschien nieuwe vormen van samenwerking in de toekomst.
Albert werd in de bloemen gezet, evenals Jeanet zonder wiens onvermoeibare organisatietalent de Expeditie niet geworden was zoals-ie was, en Lise-Lott kreeg bloemen voor haar regie en begeleiding van Ceres, de kerk en het Wallepad.
Er werd nog lang doorgepraat en geborreld in de kerk. Over één ding zijn we het eens: in wat voor vorm dan ook, we willen een vervolg!!!