Sfeer oproepen

Vanavond kregen de spelers het script van Lise-Lott. Zittend op kleine kinderstoeltjes namen zij het door. Fascinerend hoe het gezamenlijk oplezen van de tekst, het ritme van de woorden al zó’n sfeer kan oproepen …. Het koor dachten we er even bij.
Bij de mensen uit deze scène hoort bepaalde kleding. Ook Fen en Anneke van de kostuums waren aanwezig, en met de spelers -die zelf allerlei kleren hadden meegebracht- werd gekeken wat bruikbaar zou zijn. Is het de goede kleur, past het bij de personages en het tijdsbeeld? Fen en Anneke keurden en twijfelden (moet er nog wat gekocht of gemaakt?) en namen maten op. Een gezellig verkleedkistsfeertje met hoedjes en jurken, pakken en naar mottenballen ruikende jassen.
Nadat alle kleren weer in tassen en zakken verdwenen waren kon met repeteren worden begonnen. Er werd eerst met z’n allen geïmproviseerd, waarbij mooie beelden werden onthouden om straks misschien in de voorstelling te verwerken. Lise-Lott leidde haar spelers van ballerina’s via goochelaars en elfstedenschaatsers naar vogelaars. Wij aan de kant genoten!

Het begin van de scène werd doorgenomen. Het is een stuk over het verlangen naar het Hogere. En het zoeken. Voor de spelers gold dat zoeken in dit stadium zeker. Ook omdat voor sommige gedeelten de inbreng van het koor nodig is. En is het koor al zover dat daar eventueel al wat van opgenomen kan worden om mee te werken?
“Dus deze kant gaat het op”, zei Lise-Lott aan het eind van de avond, “ik denk dat het mooi wordt”. Dat denken wij ook!