Nu al zin om woensdag weer te beginnen

bijzondere locaties


enthousiast publiek

De eerste helft van de Expeditie zit erop! En wat hebben we geboft met het weer. Weliswaar was het soms koud, maar het is droog gebleven en alle locaties hebben kunnen spelen.
De eerste woensdagavond was heel spannend. Al vroeg was er veel te doen in de kerk op de Markt, het beginpunt van de Expeditie. Een mengelmoes van vrijwilligers en een nieuwsgierig publiek dat met een kopje koffie of thee wachtte op de dingen die zouden komen.
Rond kwart over 7 werd men hartelijk welkom geheten door Albert Hoex die de huisregels uitlegde, waarna de groepen met hun begeleiders op pad gingen. Sommige groepen naar de gereedstaande bussen in het Emmapark, andere te voet naar hun eerste locatie. Intussen werd op die locaties met kloppend hart op de allereerste groep gewacht. De Expeditie was begonnen!
Van toen af draaide het hele circus. Die eerste avond waren de groepen bewust nog wat klein gehouden om er met z’n allen in te komen. Op de donderdagavond waren de groepen al groot en vanaf de vrijdagavond was de Expeditie totaal uitverkocht. Op Twitter verschenen de eerste oproepen of er nog iemand kaartjes over had. Na de tweede avond was iedereen van zowel cast als vrijwilligers gewend en liep alles als een trein. En het publiek genoot.

Bij een eerste voorstelling op een avond is men nog een beetje afwachtend, maar dat verandert snel naarmate de mensen van de ene locatie naar de anderen gaan en van de ene sfeer in de andere belanden.
Al gauw werd er enthousiast “lang zal-ie leven” gezongen bij de verjaardagsscène van de silo, werd er gelachen op het Wallepad, ademloos gekeken en geluisterd in de kerk, de kas en bij Ceres, gegrinnikt om de teksten in het statige Forum, met open mond en het hoofd in de nek gekeken bij de Sterflat en gejuicht bij de dansmoves in de voetbalkooi bij Pomona. Veel bewondering daar overigens voor de jonge dansers van Ill Skill Junior die avond aan avond, voorstelling na voorstelling blijven presteren.

Een geweldig gezicht ook om de gele Amerikaanse schoolbussen af en aan te zien rijden met publiek. Op zaterdagavond arriveerde er bij de Sterflat behalve publiek ook politie na klachten uit de buurt over geluidsoverlast . Maar al snel begrepen de agenten de situatie (uiteraard hebben we vergunning) en genoten ook nog even mee van de voorstelling. De bewoners van de sterflat zelf zijn overigens geweldig. Zo kregen de danseressen op de etages op koude avonden soms dekens om warm te blijven van de studenten voor wiens raam ze dansten.

Op het Wallepad was het schrikken toen één van de hoofdrolspelers haar enkel lelijk bezeerde en niet meer kon lopen. Met de enkel ingetapet en ondersteund door een in de gauwigheid bij een buurman geleende bezem volbracht ze toch de avond, om de avond erna in een rolstoel te spelen. Zo overtuigend dat het publiek er pas bij het applaus achter kwam dat de rolstoel niet bij het stuk hoorde maar bittere noodzaak was.

En na afloop was er de Meet&Greet in de Expeditiefoyer in de kerk onder het genot van een drankje. Publiek, castleden, artistieke begeleiders en vrijwilligers kwamen daar samen om na te praten en ervaringen uit te wisselen. Dat werd druk bezocht en iedere avond moesten we bijna de kerk uitgezet worden, zo gezellig was het.

En nu is er dus even pauze. Drie dagen welverdiende rust. Zoals één van de castleden zei: “ik ben echt even aan rust toe, maar ik heb nu al zin om woensdag weer te beginnen”.