Dramátisch, papadám, kráchtig!


Omdat we al op bezoek geweest zijn bij de spelers van de Wageningsche Studenten Tooneel Vereeniging voor de scène in Ceres, zijn we erg benieuwd naar de bijbehorende muziek voor die scène. Daarvoor moeten we bij orkest Sonante zijn. In de Bevrijdingskerk aan de Ritzema Bosweg wonen we een repetitie van de strijkers bij (de blazers repeteren tegelijkertijd in een ander zaaltje van de kerk). Dirigent Hebe de Champeaux laat eerst de muziek horen aan de musici.
Het Scherzo van de Suite for String Orchestra van Willem van Otterloo. Regisseur Lise-Lott Kok heeft dat uitgekozen voor de scène, en het is prachtig, zeer krachtig.
De strijkers gaan er mee aan de slag. De voortvarende dirigent roept enthousiast: “Gróter crescendo maken. Dramátisch, papadám, kráchtig!” Sommige gedeelten zijn bijna jazzy, andere gedeelten zijn wat zangeriger. Maar het blijft een krachtig, en op z’n tijd verontrustend stuk.
“Je vingers moeten als soldáten bezig zijn op dat loopje”, roept Hebe, “commandéér die linkerhand!” En even later: “Jullie mogen gaan grómmen, veel vibrato, gróte stok!”. Het is heerlijk om te luisteren naar deze musici die zulke prachtige klanken tevoorschijn toveren.
En te kijken, want het zijn natuurlijk ook nog eens prachtige instrumenten: violen, cello’s, contrabas….
Ook het andere stuk dat voor de scène gebruikt wordt heeft een ondertoon van iets onbestendigs, verontrustends. Maar is ook statig. Het zal prima passen in de donkere Cereszaal, bij de Goden en het bier…